Maciej Lipiec

Przewodniczący Klubu Charta w Polsce

Agata Juszczyk

Sekretarz Klubu Charta w Polsce

 

Siedziba Klubu:

Związek Kynologiczny w Polsce

oddział Częstochowa

ul. Sobieskiego 19 a lok.3

42-200 Częstochowa

tel. 34 324 46 12

 

Wszelkie informacje do zamieszczenia na stronie klubu prosimy kierować pod adres agata@borzoje.pl

SLOUGHI – charty arabskie
Autor: Anna Cywińska, 1987

 

 

Przodkowie sloughi znani byli w starożytnym Egipcie w czasach Faraonów. Podobizny ich znajdują się na licznych mozaikach – jedna z najpiękniejszych została odkryta w tunezyjskim mieście El Djem, pochodząca z III wieku naszej ery. Wynika z nich, że sloughi do dziś pozostaly w niezmienionej postaci.
Odkrycie sloughi zawdzięczamy Francuzom, którzy od czasu zajęcia Algerii w 1830 r. posiadali kolonie w Północnej Afryce i stąd a w szczególnie z Algerii i Maroka, zabierali egzemplarze tej rasy do swojej ojczyzny. Tak więc Francja jest pierwszym krajem europejskim, w którym pojawiły się i były hodowane sloughi.
Znany malarz holenderski August de Grass w 1898 r. przywiózł 3 sloughi z Algerii, dając początek
holenderskiej hodowli chartów arabskich. Arabowie szczególnie cenili swoje sloughi. Obchodzili się z nimi serdecznie, spały na dywanach w namiocie swego pana, były osłaniane przed zimnem, ozdabiane naszyjnikami. Fragment z „ BREHMS TIERLEBEN” („Życie zwierząt”), autorstwa francuskiego generała Daumas, który w ubiegłym stuleciu zwiedził Saharę i poznał sloughi w ich naturalnym otoczeniu, jest klasycznym opisem chartów arabskich: Na Sacharze, jak i we wszystkich pozostałych krajach arabskich, pies jest niczym więcej, jak opuszczonym, zaniedbanym sługą, którego się popycha tam gdzie akurat potrzeba, czy to do pilnowania domu, czy opieki nad bydłem. Tylko chart zażywa przychylności, uważania i czułości swego pana.... Strzeże się te psy jak źrenicę oka, daje niezbędny pokarm, bardzo dba o czystość tej rasy. W odczuciu Arabów charty są jedynymi psami, których dotyczy pojęcie „ czystości”. Sloughi używany był do polowania m.in. na antylopy i zające. Podczas polowania brany był na konia, zeskakiwał w odpowiednim momencie, ścigał zwierzynę i powalał ją. Dziś czysty rasowo sloughi trzymany jest u bogatych Arabów lub Europejczyków zamieszkałych w Maroku, Algierii i Tunezji.
Sloughi w Europie
W niemczech w latach 20-tych, powstała hodowla sloughi, jednakże z końcem II Wojny Światowej uległa likwidacji. Odbudowana została dopiero w 1971 roku przez Ingeborge Schritt- hodowla „Schuru-esch-Schams”, na podstawie suki MUNY o piaskowym umaszczeniu. MUNA kryta szwajcarskim psem BEREK QUEID NAILS, dała pierwszy miot w RFN. Obecnie, prócz wspomnianej hodowli, istnieje kilka innych posiadających oryginalne sloughi z Maroka i Tunezji – m.in. znan z naszych wystaw „Ahrar Al Maghrib” Giseli Masurat- Walden. Sloughi dość licznie wystepuje w Holandii- najbardziej utytułowane, posiadajace tytuły Zwycięzców Świata, są hodowle „ Kamar Al Akbar” Petera Kouwenhovena oraz „ of Mumtaz-IJavandim” Jeanny S.A. Braakman- Machielsen.
W krajach socjalistycznych najliczniej reprezentowane są w NRD, po jednym egzemplarzu posiadają Węgry- czarny podpalany pies NEMO Exodus (BARRY MIN AHRAR AL MAGRIB – OUJA Kahloul de la Treille) oraz CSSR – szary SAHIB of Mumtaz -I-Jsvandmi (BEDUI BLUEDON'S ZAHERIT El TOFAH) – import .z Holandii.
Obecnie sloughi stają się coraz bardziej popularne. Powstają kluby tej rasy, strzegace „czystości „
eliminujące krzyżówki z galgo, greyhoundem, krotkowlosym saluki. Bardzo czynnym klubem jest
„Deutscher Sloughi- Club e.v.” w RFN, pod przewodnictwem Giseli Masurat-Walden. Corocznie
organizowane są specjalistyczne wystawy sloughi, regularnie wydawane biuletyny informacyjne,
zawierające sprawozdania z zebrań klubu, wystaw, uwagi do wzorca itp. Pomocne w interpretacji
wzorca mogą być rysunki pokazujące prawidlową budowę sloughi i jego błędy.
Sloughi w Polsce
W Polsce historia sloughi jest dość krótka. Byly dotychczas 2 mioty po suce Ch. OUJDA Kahloul de la Treille (import z Francji) i pies z RFN – Int.Champ. BARRY Min Ahrar al Maghrib. W pierwszym miocie- ur. 24.02.1984 r. było 7 szczeniąt – 5 psów i 2 suki- maści beżowej, pręgowanej, szarej, czarnej podpalanej. Na uwagę zasługują: NINA, RICCI, NEMO, NABUKO, mające po kilka CACIB-ów, wiele CAC, CWC. Ponadto szary NABUKO Exodus otrzymał res. CACIB na Wystawie Światowej w Wiedniu w 1986 roku, co jest niewątpliwym sukcesem psa z polskiej hodowli. Szczenieta drugiego miotu, ur. 10.10.1985 roku – 2 psy i 4 suki (żyją tylko dwie)- wystawiane były w klasie szczeniąt. Szczenięta z tych miotów mają poprawną, odobrych proporcjach budowę, pelne z poprawnym zgryzem uzębienie, prawidłową szatę, łagodne usposobienie. Należy dążyć do eliminowania białego znakowania na piersi (praktycznie egzemplarze bez białego znakowania występuja bardzo rzadko) oraz niżej osadzonego ucha.
WZORZEC
Wzorzec zatwierdzono w 1973 r. (188 c). Ze względu na różne typy sloughi, sprowadzone z różnych obszarów, ustalono nowy (188 d) 3 czerwca 1980 r...obowiązujący od stycznia 1981 r. W nowym wzorcu podniesiono nieco wzrost psów i suk (o 2cm), zwrócono uwagę na proporcje i budowę czaszki oraz na kształt i osadzenie ucha. Na ucho sloughi należy zwrócić szczególną uwagę- jest ono ruchliwe i wyraża nastrój psa. Sloughi w ruchu, radości, niepokoju składa ucho ku tyłowi, w kształcie „płatka róży”- podobnie jak u grehounda. Natomiast sloughi zainteresowany, układa ucho płasko, uwidaczniając całą jego powierzchnię.
Sloughi są przywiązane do właściciela, pojętne, czujne, nieufne wobec obcych, bronią swego otoczenia, samochodu, domu, ogrodu. Lubia dzieci, przepaają za pieszczotami. Są wesołe, nawet w
starszym wieku wykazujązamiłowanie do zabaw. Psy pierwotne pochodzące ze Wschodu, od stuleci zdominowały północną Afryke. Spotykamy je najczęściej i najliczniej w Maroku. Rasowy wygląd sloughi wyraża się w sposobie poruszania, cienkości skóry i suchej muskulaturze.
Mimo pewnego rodzaju jakby wyniosłego zachowania się są przywiązane do swego pana i w potrzebie bronią go. Ich pasja łowiecka idzie w parze z wytrzymałością fizyczną. Łatwo przystosowują się do warunków utrzymania w mieszkaniu.


WZROST: Psy 66-72 cm, Suki 61-68 cm. Wzrost idealny: Psy-70 cm. Suki-65 cm. Dla psa wysokości 70 cm długość ciała powinna wynosić 67-68 cm. Dla suki o wzroście 65 cm długość powinna wynosić 62-63 cm.
TYP: Krotkowłose o jednolitym umaszczeniu.
UŻYTKOWANIE: Polowanie polegające na ściganiu zwierza na „oko”.
GŁOWA: (wygląd ogólny):Z profilu głowa jest podłużna, elegancka, wysmukła, dość wąsko trzymana. Widziana z góry tworzy wydłużony trójkąt. Mózgowioczaszka stanowi najszerszą część, zwężającą się w kierunku wierzchołka nosa.
CZASZKA: W profilu część górna jest płaska i dość szeroka, od ucha do ucha 12-13 cm, u dużych
psów do 14 cm, co jest jednak dość rzadkie. W tylnej części wyraźnie zaokrąglona za zgrabnie wygiętymi bokami. Łuki nadoczodołowe słabo rozwinięte, grzebień i guzowatość potyliczna słabo
widoczne. Przełom czołowo-nosowy i bruzda czołowa słabo zaznaczone.
KUFA: W formie wydłużonego ale nie przesadnie szpiczastego klina wyraźnie tej długości
mózgowioczaszka. Grzbiet nosa prosty, Szczęki mocne, prawidłowo rozwiniet.
NOS: wierzchołek nosanieduży, czarny, lekko skierowany w dół.
WARGI: Cienkie, elastyczne, dobrze przylegajace do żuchwy. Fałdy w kątach warg możliwie
najmniej widoczne.
ZĘBY: normalne, zgryz cęgowy.
OCZY: Duże ciemne, dobrze osadzone w oczodołach, czasem nieco przymróżone wskutek lekko
skośnych powiek. Wyraz oczu łagodny, troche smutny, spojrzenie jakby nostalgiczne. Przy jasnym
umaszczeniu oczy są przeważnie bursztynowe.
USZY: Wyskoko osadzone, wiszące, dobrze przylegające do głowy. Nie za duże, w formie
trójkatów, lekko zaokrąglonych na końcach.
SZYJA: Długa, bardzo wysmukła. Z profilu górna część lekko łukowata.
SKÓRA: Cienka, dobrze przylegajaca bez fałd.
TUŁOW: Grzbiet krotki, prawie poziomy; Lędzwie krótkie, suche, szerokie, lekko łukowate: Zad
kościcty i skośny: Klatka piersiowa nie za szeroka, ledwie sięgajaca łokci, na głębokość dobrze
rozwinięta, żebra płaskie, umocowane na długim i wzniesionym ku tyłowi mostku, brzuch
podkasany.
OGON: Cienki nie mięsisty, osadzony w przedłużeniu zadu, noszony poniżej linii grzbietu. Musi
sięgać przynajmniej do stawu skokowego.
KOŃCZYNY PRZEDNIE: Lopatka długa i skośna, ramię kościste i muskularne, śródstopie
sprężyste i mocne, palce szczupłe, zwarte w łapę w formie wydłużonego owalu ( u wielu sloughi
lekkiego typu tworzy prawie zajęczą łapę), pazury są czarne lub barwne.
KOŃCZYNY TYLNE: Udo płaskie i muskularne. Podudzie długie i dobrze umięśnione, staw
skokowy mocny i dobrze ukątowany, śródstopie mocne, bez dodatkowych pazurów.
CHODY: Stęp, kłus, galop, głównie galop.
SIERŚĆ: Bardzo krótka, gęsta i cienka.
UMASZCZENIE: Piaskowe- jasnopiaskowe, szaro-piaskowe, pręgowane- może być także z
czarną maską lub czarnym czaprakiem.
BŁĘDY: Jasne oczy. Głowa i tułów nieco za ciężkie. Zbyt wyraźny przełom czołowo-nosowy. Złe
proporcje. Zła linia grzbietu. Beczkowate żebra, zbyt skośny, słaby i wąski zad. Niedostatecznie
lugi, zbyt owłosiony lub źle noszony ogon. Brzuch słabo podkasany. Gruba i twarda sierść. Mała,
biała plamka na piersi.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE
Choroby skóry. Uszy stojące lub uniesione do góry z opadającymi do przodu końcami, zbyt długie
lub stulone do tyłu. Półdługa sierść. Frędzle na ogonie lub kończynach. Białe skarpetki na nogach.

Ilość odwiedzin: 944875